Wannes Goetschalckx
text  | work  | CV  | video
De installatie op de foto lijkt een uitvergrote versie van een blok waar kleine kinderen mee spelen. In het grote blok zitten kleinere blokken, die je uit het grote blok kan halen en er weer in kunt stoppen. Op deze wijze kan een kind leren om verschillende vormen te herkennen.

Wannes Goetschalckx (1978, Zoersel, België) heeft deze installatie gemaakt om er zelf mee te spelen in zijn performance ‘1 Kind’ (one kind). Tijdens deze performance zie je hem balanceren om het grote gevaarte niet tegen de muren van de galerie aan te laten komen en er zelf niet vanaf te vallen. Hij laat het heen en weer bewegen alsof het in een hevige storm verzeild is geraakt. Hij onderzoekt het gevaarte waar hij op terecht is gekomen. Gaandeweg ontdekt hij de vijf losse blokken aan de voorkant. Hij verdwijnt in het gevaarte door het onderste blok naar binnen te duwen en zich door het nauwe gat naar binnen te laten glijden. Dan duwt hij de overige blokken een stuk naar buiten, komt zelf weer tevoorschijn, neemt de blokken uit hun holte en plaatst deze op de bovenkant van het grote object. Dan klimt hij zelf weer op de bovenkant. Geen moment raakt hij hierbij de grond aan.

Vervolgens slaat hij aan het puzzelen met de blokken, hij stopt ze in een vierkante holte in het midden van het object, haalt ze er weer uit, kijkt hoe ze in elkaar passen. Uiteindelijk maakt hij met de vijf blokken een mensfiguur. Zodra deze staat, schuifelt Goetschalckx behoedzaam naar de rand van het grote blok en laat zich er langzaam afglijden.

Dan rent hij naar een ander ruimte waar hij uit een glazen bak met water een klein bootje haalt, gemaakt van een halve kurk, een cocktailprikkertje en een papieren zeiltje. Vervolgens rent hij naar de buiten de galerie gelegen gracht, klimt langs de kademuur naar beneden en laat het bootje te water. Einde performance.

Als een Robinson Crusoë lijkt Goetschalckx tijdens zijn performance aan te spoelen op een onbewoond eiland. Hij laat zich niet uit het veld slaan door de situatie waarin hij is beland, maar onderzoekt de mogelijkheden die de omgeving hem biedt. Blijmoedig als een kind dat zich nog kan verbazen geniet hij van wat de omgeving hem schenkt. Zoals een kind uren kan spelen, zo blijft hij gefascineerd puzzelen tot het hem is gelukt een mensfiguur te creeëren. Hij voelt zich volkomen op zijn gemak in zijn omgeving.

Tijdens het puzzelen met de blokken ontstaan er ook enkele dierfiguren. Dit in combinatie met de vorm van de installatie veroorzaakt het gevoel dat Goetschalckx zich op een ark bevindt en als een Noach zorg moet dragen voor een veilige tocht. Op dat moment vindt er een korte schakeling plaats tussen het kind Goetschalckx en de volwassen Goetschalckx.

Wanneer de mensfiguur uit de vijf blokken is gevormd en op de wankele ondergrond staat, verdwijnt Goetschalckx voorzichtig van het grote blok. Is deze mensfiguur een portret van het kind Goetschalckx of van de volwassen Goetschalckx? Laat hij het kind achter zich of keert hij zich juist af van wat hem als volwassene te wachten staat? In beide gevallen blijft het een teer evenwicht.

Door uiteindelijk het kleine bootje te water te laten lijkt hij afscheid te nemen van iets dat voorbij is, maar op datzelfde moment lijkt er een fascinerende nieuwe reis te beginnen.

2008, Alexander Mayhew

more texts